... و ابتداي كوچه
كنارِ خلق ِ تنگ ِ عصر
دختركي
لطيف تر از نسيم
از نسل آيينه و رؤيا
گرفته
پژمرده
با بغض ِ زخم ِ ثانيه ها
در دامن
زير تب ِ پايدار ِتن ِ خورشيد
با روزي بي روزنه
پريشان و شكسته
نشسته
كنارِ خلق ِ تنگ ِ عصر
و چشم خاموش دخترك
قطره هاي روشن آيينه
شرم خواهش سهم خويش
و رنج فريب اسطوره اي
سراب هميشگي
فردا!!
و بلوغ دلتنگي
كنارِ خلق ِ تنگ ِ عصر
و عبور كسان بسيار
-جمعيت روبات ها-
حوالي تبسم شكسته ي دخترك
كنارِ خلق ِ تنگ ِ عصر
و حضور هذيان ِ هميشگي
- سهم لبخند بشر
در پنجه هايي خونين -
و سوزش زخم هميشگي نسل دخترك
گل داده در تمام تنم
و كوچ ِ خورشيد و اضطراب فردا
فردايي زرد
فرداهايي زرد
فرداهايي
ز
ر
د
نگفتمت مگر !
هزار شب
شعر نوشتم و شاعر نشدم
اما نشان ردِ پاي ِ سبزت
در كوچه باغ ِ بلوغ ِ رؤيا
هزار شب شاعرم كرد !
نگفتمت ؟...
